Ben

Günler geçerken ardı sıra

Peşi sıra kovalıyorum benliğimi

Yarım kalan cümlelerimi topluyorum

Bir halt oluştuğu yok

Günler geçiyor ve ben duruyorum orda

Aynı yerde pinekliyorum

Yürümeyi öğrenmeden koşmaya çabalıyor

Yine kendime tosluyorum

Terapi sürecim iyiye mi gidiyor?

İlaçlar nasıl da etkili

Bilmezdim erkenden uyumayı

Geceyi sabah edip

Bedenimde ki yanık olmuş yaralarla 

Merhaba demeyi özlüyorum

Günler sıradan bir hal alıyor

Ben aynı yerde yürümeyi yeni öğreniyorum

Sevişmeyi özleyen ben yaptığım günahkar ateşin özlemiyle kavruluyorum

Bunun çevreme olan bir görülme çabasında ceza olduğunu biliyorum

Ne çok uçurumdan atlamışta ölmemişim

Bana kalan kazınmış saç ve kollarımdaki yanık izleriyle benliğimi bulma çabam

Yorgun düşüyorum şu halden

Neden acındırıyorum kendimi?

Neden barışamıyorum ruhumla?

Bedenimle alıp veremediğim ne?

Off ne çok soru soruyorsun sen

Kabullen artık kendini

Sen bu şekilde değerlisin

Ailen seni seviyor 

Değerlisin be kadın 

Neden kendine öfke duyuyorsun?

Aşka olan inancımı kaybettim.

İnsanlara olan güvenim hiç olmadı.

Çağa olan bu isyanım...

Kelimelerle dans edişine bak 

Yüreğinden geçen kendin bile olsan

Ne güzelde anlatıyorsun içindeki sesleri

Evet ama şu heyecan arayan ruhum 

Adrenalin dolu hayat istiyor

Şikayet etmeyi bırak kadın

İnzivaya çekil ve okunacak kitapların tadını çıkar. Zamanın varken kendinle barış...

 

    İç Sesler 

Fadime ÇELİK