deneme blogum

26.10.2020     12:40    Kendimi normal hissediyorum gibi... Normal. Kime ve neye göre tartışılır bir konu ve eğer yorumlarınızla bu isteğinizi belirtirseniz normal-anormal konulu bir yazımı sizlere sunmaktan keyif duyarım.             Hapları kullanalı iki ayı doldurdum. Lakin prolaktin hormonum yükseldi ki bunu göğüslerimden gelen süte benzer sıvı ile anladım. Oysa kilo alıyorum dolgunlaştılar diye sevinirken bir anda böyle bir olayla karşı karşıya gelmek beni korkutmadı değil. Attığım anti-depresif haplar olsa gerek dozları yüksek olduğu gibi sabah akşam atmam bunu hızlandırmış olmalı...             İki-üç hafta sonra kontrole gittiğimde bir hormon testi istememde sakınca yoktur umarım. Şu haftalarda kendimde farkındalığını sağladığım şey çok fazla başkasına yönlendirme savunmamı kullandığım. Oysa kızdığım şey aslında kendimim ama anlık gelen öfke ve daraltı...

Bir Eylül vakti Yaşamak zorlaşıyor sanki. Kendimi göremiyor, iç seslerime sürekli yenik düşüyorum. Bir erkek benim için ne olabilir ki? Hiç işte… ama birinin beni beğenmesi adına kurduğum bu id dünyamı nasıl geliştiririm bilmiyorum. Sürekli şikâyet eder hale geldim. Dürtülerimi, başkalarını kullanarak tatminliğini sağlamıyorum. Daha nasıl değişim sağlayabilirim? Kendimi yetersiz ve değersiz hissettiğimde gelen dürtümü artık ağlayarak, çocuklaşarak çözmeye başladığını fark ediyorum.  Kendime, kollarıma tırnaklarımı geçirmemek için nasıl çaba sarf ettiğimi görmüyorlar. Ne çok benliğime kavuşmak için uğraştığımı, dürtülerimle nasıl baş edebildiğimi, karşı cinsimle iletişim halinde olmadan o sevgi, ilgi açlığımı gidermeye çalıştığımı fark etmiyorlar… Yine şikâyet etmeye başladım. Evet bir Angelina değilim ama erkekleri cezbetmek hoşuma gidiyor çünkü ben kendimi zaten çirkin buluyorum. Bırak da anlık mutluluklara izin vereyim. Zaten bana söylediğin o bizim için değerlisin lafların öyle ...

  4 Ekim 2020       14:00 Yazıyorum bir kaç gündür lakin hep yarım kalıyor... Yazdıklarımı iki saat sonra anlamsız buluyorum. Yazarken sıkılıyor, şikayet ettiğimi fark ediyorum... Bir süre yazmak istemiyorum, şiirler hariç... Psikiyatristimin verdiği ödevi tamamlamam gerekiyor lakin geçmişe döndükçe gözyaşlarıma engel olamıyorum.  Bir süre kendimi dinlemek adına inzivaya çekiliyorum..  Değerli okuyucum lütfen bildirimlerini açık tut. Kaydolarak bunu yapabilir ve mail adresine yayınlarımın düşmesi ile daha çabuk haberdar olabilirsin... Okunacak kitaplarımla bir iki hafta uzağım buradan. Antoloji sitesinde şiirlerimi paylaşmaya devam edeceğim. Umarım daha iyi şekilde burada olurum...     İç Sesler  Fadime ÇELİK

Günler geçerken ardı sıra Peşi sıra kovalıyorum benliğimi Yarım kalan cümlelerimi topluyorum Bir halt oluştuğu yok Günler geçiyor ve ben duruyorum orda Aynı yerde pinekliyorum Yürümeyi öğrenmeden koşmaya çabalıyor Yine kendime tosluyorum Terapi sürecim iyiye mi gidiyor? İlaçlar nasıl da etkili Bilmezdim erkenden uyumayı Geceyi sabah edip Bedenimde ki yanık olmuş yaralarla  Merhaba demeyi özlüyorum Günler sıradan bir hal alıyor Ben aynı yerde yürümeyi yeni öğreniyorum Sevişmeyi özleyen ben yaptığım günahkar ateşin özlemiyle kavruluyorum Bunun çevreme olan bir görülme çabasında ceza olduğunu biliyorum Ne çok uçurumdan atlamışta ölmemişim Bana kalan kazınmış saç ve kollarımdaki yanık izleriyle benliğimi bulma çabam Yorgun düşüyorum şu halden Neden acındırıyorum kendimi? Neden barışamıyorum ruhumla? Bedenimle alıp veremediğim ne? Off ne çok soru soruyorsun sen Kabullen artık kendini Sen bu şekilde değerlisin Ailen seni seviyor  Değerlisin be kadın  Neden kendine öfke duyuyors...