Kendime Dair 6

 24 Eylül 2020

    16:45

İnsan olarak toplumda yaşam sürmek adına menfaat-çıkar ilişkilerinde bulunuyoruz. Okulda kurduğumuz arkadaşlıklar bile o süre içerisinde geçerli bir ilişki oluyor. Peki karşı cinsimizle olan ilişkiler nasıl?

Ebeveynlerimiz bize karşı cinsimizden hep uzak kalmamızı, onlarla arkadaş olunmayacağını söyler… Hele ki günümüzde yaşanan kötü olaylardan, kötü haberlerden dolayı daha da korkulu bir zamanda yaşıyoruz.

Normal, olması gereken bir ilişki ne demek daha bilmiyorum. Salı günü gittiğim psikiyatri görüşmemde benden bir olayı canlandırmamızı ve ne yapmak istediğimi sordu. Tedirgindim. Bana “Sevdiğin bir erkek şu an tam karşında” demesiyle düşünmeye başladım. Sahiden onca ilişkilerim arasında sevdiğim kimse yok muydu? Özcan demek istedim lakin onunla aynı ortamda bile bulunmamıştım. Eşim desem artık ondan tiksiniyordum. Psikiyatrim ise daha ben kim olduğunu bulamadığım o anda ellerimi tutmuştu. Bense kendimden emin şekilde dürtülerimi, cinselliği düşünmemeye çalışıyordum. “Özcan şu an burada karşında ne yapmak istiyorsun” dedi. Eğer daha fazla yakınlaşırsam olacakları biliyordum. Bir an geri çekilip yerime oturdum ama bekliyordu. Hızla kalkıp “bu yaptığımız şey yanlış, eğer yaparsam kötü olacak” dedim. İçimdeki sesler çoktan fantezi dünyasına geçiş yapmış, hırçın, öfkeli, saldırgan bir yapıya bürünmüştü… Özcan o an bana karşı gücünü gösterip istemediğim bir birlikteliğe zorlayabilirdi ya da ben her zaman olduğu gibi onun beni sevmesi, onaylaması, değer vermesi adına sakso çekebilir ve bilinçaltımda kendimi “istiyorum” diye kandırdığım ama aksine yaşanan birliktelikte kendime acı hissettirmekten başka bir bok yapmadığım ilişkiye izin verebilirdim…

Öğrendiğim şey karşı cinsimle olan mesafemi nasıl korumam gerektiği ve nasıl dürtülerime hâkim olabileceğimdi. Doktor ilaçlarımın dozunu yükselterek bana manik-depresif bir ilaç yazdı. Üstelik sabah-akşam atacaktım. Yeniden ne yapmak istediğimi sorması ve benim gitmek diyerek çıkmam bir olmuştu. İçimde istemsiz bir suçluluk duygusu ile eve gelmiştim. Çarşamba günü terapim vardı. Bense ne anlatacağımı bilmiyor, korku, panik, suçluluk duyuyordum. Annemin yüzüne bile bakamıyordum. Neden? Bir olayı canlandırmış ve iç görüm sayesinde olanları görmüştüm. Evet oradan çıktığımda o hırçın kaplan geri dönüp o adama işkence etmek istemiş olabilirdi ama yapmadı…

Terapi sürecimde karşı cinsimle olan ilişkilerimi daha net hale getirmiştim. İlk ne zaman başladığını bilmediğim karşı tarafı tatmin etme davranışımın aslında değer görmek adına kendimi paralamak olduğunu dile getirmek kendime uzun zamandır bildiğim gerçeği itiraf etmekti. Boş bir geçmişe sahip olduğum bir gerçek. Menfaat-çıkar ilişkilerimiz sadece kendimizi yaralar hatta ölüme sürükler. Ben Borderline biri olarak kaç kez ilişkimin sonunda kendimi öldürme planları ile gecemi sabaha yaralı, saçları kesilmiş, kalıcı izlerle uyandıysam eminim bunu okuyan kişi de bu yazımdan kendinde bir şeyler bulur.

Ben bir aydır ilaç tedavisindeyim. Psikiyatrim henüz ikinci kez beni görmesine rağmen, tedavi süreci benim için şu an olumlu gelişiyor… Net bir şey söylemek güç olsa da umarım iyi sonuçlar elde ederim. Ailemin bana olan güven duygusunu henüz aşamadım. Lakin salı günü yaşanan olaydan sonra kendimden daha fazla emin adımlar attığım ve atacağım bir gerçek.

Lütfen önce kendinizi görün ve değişime açık olun. O, şu, bu… değil ancak siz değişirseniz Dünya daha iyi hale gelir. Ben bu hafta cinsel kimliğimle yüzleştim. Kafamda tam oturmayan konular olsa da şu ana kadar yaşadığım birlikteliklerimde eşim de dahil duygusuz, acı dolu, kendimi aşağıladığım, sevmediğim, kendimi olumsuz bir benlikte karşı tarafı yüceltme eğilimim, ilgi, sevgi ihtiyaçlarımı giderme sürecimle karşılaştım.

Siz ne düşünürsünüz bilemem ama gerçekten karşı tarafa izin verdiğimiz o mesafenin ölçüsü çok önemli… Günümüzde bunu dengelemek evet zor. Çünkü ihtiyaç duyuyoruz. Ama yapmamız gereken şey bu dürtünün temelini bulmak, o isteğimizi biraz olsun deşmek ve gerçekten neye ihtiyaç duyduğumuzu ortaya çıkarmak…

 

       İç Sesler

Fadime ÇELİK