Kendime Dair 4

 

9 Eylül 2020

    20:00

Bugün diğer günlerden farksız geçti. Rutin bir hayat aylardır bunaltıcı ve bir o kadar buna alışmış halde geçip gidiyor. Eylülün serin rüzgarları yüzüme vururken kendimi ancak yüz metre ileride bir büfeden sigara almak için çıktığımda buluyorum. Ailede üç kız kardeş ve ortanca olmanın verdiği sorumluluklarla yaşıyorum. İlacın etkisi ile birazda zorla erkenden akşam on-on bir gibi uyusam da sabah halen isteksiz uyanıyorum. Bugünlerde farklı olarak kendimde fark ettiğim şey akşam mutfağa girip yemek hazırlama isteğim daha fazla. Bunu ablamın o saatler içinde evde olmamasına bağlıyorum. Hayatım boyunca kardeşlerim arasında bir kıskançlık belirtisi gösterdiğimi, onlara bir şey alınıp yapıldığında tepki gösterdiğimi sanmıyorum. Şu an ablam benim birkaç yıldır hayallerini kurup o kurgu da yaşadığım ehliyete yazıldı. Buna en çok sevinen ben oldum. Babam bir aydır geçici felçlik belirtileri ile yaşıyor. İlerde bu unutkanlığın fazlalaşması ve araba kullanamamasına kadar uzayan bir süreç… Ayrıca bir kadının araba kullanmasını her daim savunmuşumdur. Bu yüzden ablamın bir öncelik hakkı var ve iyi ki yazıldı.

Ben hatalarımı büyük pişmanlıklarla tecrübe edinerek yeniden ailemin yanında yaşamanın verdiği huzursuzluk, utanç… hisleri ile baş edebiliyorum. Şu günlerde gözlerimi kapattığımda kurduğum birçok hayalin içinde yaptıklarımdan tut konuşmalarıma değin her ayrıntıyla farklı bir dünyaya geçiş yapıyorum. Ailemle olan sorunlarımı hallettiğimi düşünüyorum. Korona virüsü ve oluşan pandemi sürecinde iş bulmam daha da zorlaştı. Belki bir işte çalışıyor olsam ve sigortam olsa aileme bu denli yük olduğumu düşünmem. Düşünmüyorum da lakin benim gördüğüm bu tedavi sürecini ablamın da görmesini istiyorum. O benim için değerli… belki küçüklüğümde yaşanan olaylardan dolayı onu hep suçladım. Ona sürekli bok atıp kendimi üste çıkarmaya çalıştım… ama Annemin olmadığı anlarda o her zaman annelik yaparak hatta bize görev dağılımı yaparak sorumluluk verip adaletli şekilde kardeşime ve bana çok şey öğretti. Babam ve annem büyük kavgalar ederken biz ablama sığınarak cesaret bulduk. Onu seviyorum. Onun da beni sevdiğinin farkındayım.

Bir iki gündür internet yok. Sosyal Medya hesaplarımın hepsi kapalı. Bu yazımı muhtemelen geç yükleyeceğim. Bir blok sayfası kurmamın sebebi tabi ki de görülmek… Ne bekliyorsunuz. “Senin hayatından bana ne. Ne yazıyorsun? Git…” falan diyebilirsiniz.

Burası Sınır Kişilik Bozukluğuna sahip bir Kadının Günlüğü olarak kalacak. İleride bir roman çıkartmak istiyorum. Şimdiden güzel bulduğum karakterler iç dünyamda oluşuyor. Umarım iyi olur…

     İç Sesler

Fadime ÇELİK