Kendime Dair 3

 

7 Eylül 2020

    22:00

Bugün babamın iyileştiğim kanısıyla seanslarımı iki haftada bir olmasını istemesi beni kötü hissettirdi. Öncesinde yaşanan rutin annem ve babamın saçma bulduğum kuru iddia ile tartışması, ablamın bir anda ağlayıp diğer odaya geçmesi daha da kötü hissettirdi. O anda oluşan cinsel dürtülerimle evden çıkıp sigara aldım ve bir tane yaktım. Telefonuma baktım, arayıp gel diyeceğim karşı cinslerimi düşündüm. Lakin bu dürtümü kontrol altına almanın daha doğru olduğunu bilerek hemen eve geldim. Kardeşim diyebileceğim gerçek bir dostluk olduğuna inandığım biri aradı. Uzun zamandır konuşmuyorduk. Uzak kalan da bendim. Bir yönden hala düşünülüp merak edilmem yönünden iyi hissettirdi. Bugün babamla gittiğim seans sürecinde babamın ısrarla seans sürelerini kısaltma isteği beni daha da bunalttı. Bana kalsa her gün gitmek, saatlerce kalmak istediğim terapi sürecimi bana sormadan bu şekilde yönlendirmesi beni değersiz hissettirdi ve o an cinsel dürtülerim yeniden ortaya çıktı. Danışmanımın tarafsız öngörüleri ile çoktan başkasına yönlendirme savunma mekanizmam devreye girmişti. Sürekli kardeşimi ya da ablamı kıyaslayarak kendimi acındırdığımın farkındaydım. Aylardır kısıtlanan hayatım, dürtülerimi eyleme vuramamam bir yönden iyiydi. Lakin seansta gelişen bu süreç anlık olarak beni fantezi dünyama itmiş istemsiz şekilde danışmanımı tahrik etmek istiyordum. Bana olan tepkisi ters ama beklemediğim şekilde olumluydu.

Evet yirmi yaşıma değin ne zaman arkadaş ve aile içinde değersiz hissetsem kendimi biriyle sevişirken buldum. Bu 18 yaşımdan sonra olsa da daha öncesinde aşırı mastürbasyonla kendini gösterdi… Çünkü o an yaptığım en iyi şey oydu. Karşı taraftan onay bekliyor ve bunu sadece o an görüyor, kendimi değerli, yeterli hissediyordum. Beni başka şekilde sevmeyeceklerine bilincim beni inandırmıştı. Seanstaki bu süreçte danışmanımın sözleri beni bu kurgu hayattan kurtarmış yerini rahatlığa bırakmıştı. Bugün kendi benliğimin adına yeni şeyler öğrenmişçesine mutlu oldum. Çevremdeki insanları yönetme isteğim, her şeyin bana göre olması, yapılması isteğimin farkına vardım.

 Sınır yapılanmasında bir insanın veya Narsist birinin… Gerçekten öz benliğine kavuşmak için yapması gereken inanmak ve bu değişime ciddi anlamda açık olmak… Ben birkaç aydır kendime zarar vermiyorum. Değerli olduğumu hissettiren beni seven bir aile ve tarafsız şekilde beni yargılamadan bana kendimi öğreten bir danışmanım var. Belki kolumdaki izmarit izleri kalacak ama saçlarım uzayacak… Ve ben bu dürtüyü kontrol altına almayı öğrendim ki daha iyi hale getirmek için uğraşıyorum. Elbette terapi süreci bir anda olan biten bir şey değil.

Hangimizin yarası saniyesinde kabuk bağlayıp geçer ki…

     İç Sesler

Fadime ÇELİK